التهاب پاوچ یک عکس العمل التهابی است که در پاوچ ایلئال پس از آناستوموز آنال ایجاد می شود که این درمان، عمل جراحی انتخابی برای بیماران مبتلا به کولیت زخمی مقاوم به درمان طبی و یا در بیماران دچار کولیت همراه با دیسپلازی یا پولیپوز فامیلیال و یا سرطان بکار می رود. پس از این عمل جراحی اختیار دفع محفوظ مانده و بیمار بطور متوسط سه و یا چهار بار تخلیه در روز خواهد داشت. التهاب پاوچ در حدود 50% بیماران اتفاق می افتد، به نظر می رسد که علت آن افزایش بی اندازه رشد باکتریال باشد، درمان استفاده از آنتی بیوتیک بوده و نیز پروبیوتیک ها ممکن است کمک کننده باشند. اغلب موارد با درمان مذکور بخوبی کنترل می شود ولی 5 تا 10 درصد آن ها به درمان طبی جواب نمی دهند که در این بیماران، اعمال جراحی متداول ایلئوستومی اختیاردار و یا ایلتوستومی معمولی است. فشار جسمی و بار عاطفی که به بیمار تحمیل می شود بایستی شناخته شده و توجه نمود که بیمار احتیاج به کمک فکری و اطلاعات پزشکی در مورد بیماریش داشته و به پشتیبانی روحی روانی هم نیاز دارد.

تعداد روزهای اندک هوای پاک در شهرهای بزرگ و صنعتی مانعی برای داشتن فعالیت ورزشی منظم محسوب شده و فواید بی شمار ورزش نادیده گرفته می شود. با جستجو در پایگاه داده های SID، PubMED و Web of science 89094 مقاله با موضوع آلودگی هوا تا دسامبر 2021 یافت شد که پس از گزینش مقالات و محدود کردن جستجو به ورزش، التهاب و بافت ریه در نهایت 80 مقاله استخراج گردید. از این بین 25 مقاله به دلیل خارج بودن از محدوده سال 2000 تا 2021 و نیز نداشتن متن کامل حذف و در نهایت 65 مقاله برای نوشتار مقاله مروری حاضر انتخاب شدند. آلودگی هوا با کاهش عملکرد سلول های ایمنی و افزایش التهاب همراه است که در بخشی با فعال شدن گیرنده های شبه تول و مسیرهای پایین دست میانجی می شود. تمرینات ورزشی منظم وضعیت ضدالتهابی را در بیماری های مختلف ریوی بهبود می بخشد. مطالعات پیشنهاد کرده اند افرادی که در هوای آلوده ورزش می کنند؛ در معرض افزایش خطر بیماری های تنفسی و قلبی-عروقی ناشی از افزایش دوز تحویل آلاینده ها به ریه قرار دارند. با این وجود، مطالعات ساز وکارهای اثر تمرینات ورزشی که می تواند عوامل پیش التهابی ناشی از آلودگی هوا را تعدیل کند؛ گزارش نکرده اند. به نظر می رسد تمرینات ورزشی با تعدیل عوامل التهابی و توده بدن در بخشی با کاهش عوامل خطرزای بیماری های ریوی همراه باشد.

تحریک کننده های بیولوژیکی و شیمیایی، موجب آسیب انواع مختلفی از بافت های بدن می شوند. بسیاری از مطالعات اپیدمیولوژیکی دلالت بر این نکته دارند که تحریک مزمن بافتی با خطر ابتلا به سرطان درعضو مربوطه، در ارتباط است. یکی از مهم ترین شاخص های تحریک مزمن بافتی، افزایش فعالیت مسیر متابولیسمی آراشیدونیک اسید و تولید بسیاری از واسطه های بیوشیمیایی التهاب می باشد. مسیر سیلکواکسیژناز (COX) از متابولیسم آراشیدونیک اسید منجر به تولید انواع مختلفی از پروستاگلاندین ها و ترمبوکسان ها می گردد. این عوامل التهابی، اثرات بیولوژیک خود را در بافت مربوطه اعمال و موجب پیشرفت سرطان های انسانی می گردند. امروزه، تعداد زیادی از داروهای سنتتیک و محصولات طبیعی نیز شناخته شده اند که از تولید این عوامل التهابی توسط آراشیدونیک اسید و در نتیجه ایجاد و پیشرفت سرطان جلوگیری می کنند. یکی از شناخته شده ترین داروها، داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDS) می باشد. در این مقاله، نقش عوامل التهابی دخیل در ایجاد سرطان کولورکتال و نیز مکانیسم مهار آن ها، به اختصار توضیح داده می شوند.

1بیماری بهجت (Behcet’s disease:BD) یک اختلال التهابی سیستمیک مزمن و عود کننده است که عمدتاً با زخم های مکرر دهان، یووئیت (التهاب چشم)، زخم های تناسلی و ضایعات پوستی مشخص می شود که با بهبودی و تشدید تظاهر پیدا می کند. آرتریت، ضایعات گوارشی، واسکولیت، اپیدیدیمیت، و ضایعات سیستم عصبی مرکزی نیز از دیگر تظاهرات در بیماران BD می باشد. این بیماری بیش تر در مناطق آسیایی مدیترانه ای و چین دیده می شود. سن شروع بیماری 20 تا 40 سالگی می باشد. گرفتاری چشمی یکی از علل عمده و مهم ناتوانی ناشی از این بیماری و یکی از عوارض مهم آن است، حتی احتمال ایجاد نابینایی کامل نیز وجود دارد. علائم چشمی بیماری بهجت در80-40 درصد موارد بیماری رخ می دهد. بهجت چشمی به صورت یووئیت (التهاب چشم) تظاهر می کند. یووئیت بیماری شایعی است که عمدتاً جوانان را مبتلا می کند و در تعداد قابل توجهی باعث از دست دادن بینایی می شود. یووئیت یک بیماری التهابی چشمی شایع و تهدیدکننده بینایی است و شامل چندین عامل هتروژن بالینی است. شیوع انواع مختلف یووئیت به عوامل متعددی مانند سن، جنس، نژاد، توزیع جغرافیایی، عوامل محیطی، ژنتیک، محل آناتومیک فرآیند التهابی (یووئیت قدامی، میانی، خلفی، پان یووئیت)، هیستوپاتولوژی (گرانولوماتوز، غیرگرانولوماتوز)، نوع فرآیند التهابی(حاد، مزمن، عودکننده) و علت (عفونی، غیرعفونی) و عادات اجتماعی بستگی دارد. تحقیقات اپیدمیولوژیک یووئیت برای درک علت و ایمونوپاتوژنز این گروه از بیماری ها ضروری است. عوارض شایع چشمی تهدیدکننده بینایی یووئیت بهجت (BU) شامل ادم، غیرپرفیوژن، نئوواسکولاریزاسیون و آتروفی شبکیه و/یادیسک نوری می باشد. در بین مارکر های ژنتیکی متنوع، HLA ClassI، HLA-B*5 و زیر کلاس ان HLA-B*51 قوی ترین ارتباط را با بیماری بهجت دارد. اما نقش دقیق آن در یووئیت ایدیوپاتیک مشخص نیست. بسیاری از مطالعات ارتباط B*51 را با یووئیت تایید کردند. علاوه بر این، ژن های دیگری نیز در بروز بیماری نقش دارند. این بیماری با HLA-B5 و زیرگروه ان ژن B51، به ویژه آلل B*5101 مرتبط است. ارتباط HLA-B51 با تظاهرات مختلف BD متناقض گزارش شده است، که تا حدی به دلیل زمینه های مختلف منطقه ای و قومی در مطالعات متفاوت است. HLA-B27 شایع ترین نوع HLA در بیماران مبتلا به یووئیت به ویژه در یووئیت قدامی است و بیش تر پیش آگهی است زیرا بیماران را مستعد ابتلا به بیماری های عود کننده می کند. ژن های درگیر شامل ژن های بیان کننده اینترلوکین ها، کموکاین ها، گیرنده های کموکاین و فاکتور نکروز تومور و ژن های دخیل در سیستم کمپلمان هستند. توزیع جغرافیایی، اشکال خانوادگی، و منشأ قومی بیماران مبتلا به بیماری بهجت (BD)، شواهد زیادی به نفع پیشینه ژنتیکی است. اگر چه BD معمولاً به صورت پراکنده رخ می دهد، تجمع خانوادگی و شیوع بالاتری در خواهر و برادر و والدین بیماران BD مشاهده شده است. اگر چه پاتوژنز دقیق انواع یووئیت مشخص نیست، شواهد واضح و به دست آمده از این فرضیه حمایت می کند که یووئیت توسط عدم تعادل پاسخ ایمنی ناشی از فعل و انفعالات عفونی، تروما و عوامل محیطی در افراد با زمینه ژنتیکی خاص ایجاد می شود. در این فرآیند سلول های میلوئیدی ساکن بافت و لنفوسیت ها نقش مهمی در شروع و گسترش التهاب چشم بیماری دارند.

التهاب حاد شایعترین تغییر پاتولوژیک در آپاندیس بوده و تظاهرات آن بخوبی شناخته شده است. با این حال در تعدادی از بیماران ممکن است سیر علائم غیر معمول باشد بنحوی که تشخیص و درمان مناسب با تاخیر انجام شود. از تشخیص های احتمالی مطرح شده برای بیماران مبتلا به دردهای مزمن ناحیه پایین و راست شکم آپاندیسیت مزمن می باشد که مورد قبول همه متخصصین جراحی عمومی و پاتولوژیست نمی باشد. ما در این بررسی گذشته نگر وجود ضایعه پاتولوژیک التهاب مزمن در آپاندیس را در 1152 نمونه عمل آپاندکتومی در بیمارستان امام خمینی (ره) اهواز، در بین سالهای 1377-1379، مورد ارزیابی قرار دادیم. براساس نتایج بدست آمده عمل جراحی بدلیل آپاندیسیت 754 مورد (65.5%) در مردان و در 398 مورد (34.5%) در زنان انجام شده است. در نتایج پاتولوژی آپاندیس نرمال در 162 مورد (14%)، فاز اولیه یا کاتارال در 30 مورد (2.6%)، ساپوراتیو 844 مورد (73.3%)، گانگرن 67 مورد (5.8%)، پرفوراسیون 32 مورد (2.8%) و التهاب مزمن در 17 مورد (1.5%) گزارش شد. با توجه به یافته ها در این بررسی اگرچه التهاب مزمن پدیده شایعی در آپاندیس نمی باشد ولی ممکن است توجیه کننده وضعیت بالینی درد مزمن یا حملات راجعه درد ناحیه باشد.